باران که می بارد

یکسره سکوت می شوم 

می گذارم بگوید ...

گفته هایش تمامی ندارد

قطره قطره اش از رفیعترین بام به پست ترین خاک

از نرمترین فراز به سختترین فرود

اما می شکافد دل سنگ را

گفته هایش تمامی ندارد

می گذارم بگوید

او می گوید و من خاموش

ومن..........

ناگفته می مانم

امشب میان معجزه و تردید به اندازه یک لبخند تو ترک بر داشتم

امشب سایه تو خاکستری شد رفت تا انتهای نور ولی بازو به بازوی نفرت در سایه عشق محو شد

کم شدم کمی گم شدم گمان را دلداری دادم ودل را پرواز

امشب کار را یکسره می کنم

دل را به زنجیر می کشم واز بند تو رها

می خواهم نفس بدون عشق در ریه های مسمومم جریان یابد

میدانی امشب نفس کشیدن را فراموش می کنم

بی تو گریزی نیست از بودن واه کشیدنهای مکرر

من وامدار نگاه توام

در عمق روشنایی قلبم که بنگری چیزی از شپ پره ها نمیبینی همه را پر پر کرده ام

این مشعلهای خود به خودی از عشق تو می جوشد

من تلمذ می کنم در سکوت مسیح وارت

طلوع کن خورشید باش در برابر شمع وجودم

عهد می بندم در حضورت این تن را خاکستر کنم و به باد بسپارم

انگاه که با منی عطش دوست داشتنت فروکش می کند یادم می رود تمام عاشقانه هایم را

اما وقتی نیستی تازه می فهمم وسعت دلتنگی ام را

با خود فکر می کنم گاهی لازم است که نباشی ومن بفهمم چقدر بی تو این خانه دلگیر است

این دلشوره های دم بدم

حرکت کند عقربه های انتظار

طپش نامنظم یک قلب

فوران در هم یک شعر

ونیامدنهای مکرر روزهای خوب

کام روزگارم را تلخ می کند

انگار عادتم نیست سپاسگذار باشم

هر دم طلبی تازه از تو دارم

چرا یادم میرود که اگر بخواهی میتوانی مرا کن فیکون کنی

چرا یادم میرود

کی یاد میگیرم که تو بدهی به من نداری

منم که تمام زندگیم زیر بار قرض توست

من امده ام که ناز بنياد کنم
بر رخت پنجره اي باز کنم

من امده ام ميان ابيات غزل

يک نفس ياد تورا ساز کنم

من امده ام به يمن گرماي بهار
بر زمستان غمين ناز کنم

در ميان من و مهتاب اگر رمزي هست
همه در بازم و با نام تو اغاز کنم

مرور میکنم تمامی لحظات با تو بودن را

مرور میکنم تمامی خاطرات خوب و بد را

مرور میکنم.........

می دانی اینهمه را بارها مرور کرده ام

همه را از برم

تمامیه لحظاتش را

ولی هر بار در امتحان عاشقیت مردود میشوم

بگذار بار دیگر خود را امتحان کنم

با اینکه می دانم باز هم چشمانت دست رد به سینه ام خواهم زد